Text Size

De vermijdbare nieuwe opmars van het Franse FN

In de peilingen voor de Franse presidentsverkiezingen van 2012 haalt het extreem-rechtse kopstuk Marine Le Pen momenteel zo'n 20%. Uiteraard moeten we voorzichtig zijn met peilingen die bovendien erg lang op voorhand worden afgenomen. Maar anderzijds is het duidelijk dat Le Pen er in slaagt om te profiteren van het falen van het beleid van Sarkozy die beweerde te zullen opkomen voor de kleine man en eveneens van het falen van de linkerzijde. Sarkozy heeft de afgelopen jaren campagne gevoerd met thema’s als immigratie, nationale identiteit of onveiligheid. Dat verzwakte het FN, maar deze verzwakking was slechts tijdelijk.

Artikel door Faustine Ottin, Gauche Révolutionnaire (Frankrijk)

Ondanks het massale verzet in de herfst van vorig jaar heeft de regering niet toegegeven op haar aanvallen op de pensioenen. De regering blijft een beleid voeren dat de rijksten ten goede komt (onder meer met fiscale voordelen). Dat gaat gepaard met verschillende gevallen van corruptie en nauwe banden tussen politici en kapitalisten. Veel gewone werkenden zijn ontgoocheld omwille van het perspectief van werkloosheid, de hoge hypotheeklasten die moeten worden afbetaald,... Het grote ongenoegen onder bredere lagen biedt voor Marine Le Pen kansen om vooruit te gaan in de peilingen.

Sarkozy bespeelt de thema’s van het FN

Marine Le Pen kan gemakkelijk kritiek geven op het economische beleid van Sarkozy, ze moet enkel maar op de rampzalige resultaten wijzen. Le Pen gaat zelfs zo ver dat ze kritiek levert op de vakbondsleidingen met de beschuldiging dat deze het verzet niet organiseren. Een dergelijk discours vindt een zekere steun bij de arbeiders omdat de inertie van de vakbondsleiders daar ruimte voor biedt.

De officiële linkerzijde rond de PS heeft nooit een antwoord kunnen bieden op het FN. Het bezuinigingsbeleid van de PS in de jaren '80 zorgde mee voor een electorale opmars van het Front National dat alle politici als “rot” kon omschrijven. Waar er vroeger hoop werd gevestigd in de PS, bleek dit steeds meer misplaatste hoop te zijn. De partij voerde een beleid tegen de arbeiders en hun gezinnen. Ook nu is de oppositie van de PS doorgaans beperkt tot kritiek op de vorm van de maatregelen, maar niet op de bezuinigingen zelf. Ook de PS wil de pensioenleeftijd verhogen.

Waar Marine Le Pen natuurlijk wel over zwijgt, is het feit dat haar eigen partijprogramma tegen de belangen van de arbeiders ingaat. Ze verklaarde tegen de maatregel van de verhoging van de pensioenleeftijd te zijn, maar legde niet uit welk alternatief haar partij op dat vlak naar voor schuift. De asociale voorstellen uit het FN-programma worden amper naar voor gebracht, maar de partij is tegenstander van het Smic (het leefloon dat volgens de partij “luiheid” in de hand zou werken), het FN wil geen vermogensbelasting (omdat dit de “sterksten” benadeelt waardoor ze de samenleving niet in handen kunnen nemen),... De partij wil een alliantie tussen bazen en arbeiders zodat de arbeiders zouden vergeten dat ze worden uitgebuit door hun baas. Het asociale programma is niet verwonderlijk als naar de sociale samenstelling van de partijleiding wordt gekeken. Daar zijn patroons en grote aandeelhouders meer dan welkom. Jean-Marie Le Pen leeft van een inkomen als rentenier.

De misrekeningen van Sarkozy

Sarkozy rekent er op dat de verkiezingscampagne vooral rond discussies als de islam zal gaan en hij op die manier stemmen van Le Pen zal terugwinnen. Dit is een poging om de aandacht af te leiden van het asociale beleid waar de regering voor staat. Het is in dit kader ook dat de partij van de president, vreemd genoeg met steun van parlementsleden zoals A. Guérin (van de Parti Communiste), zich gooit op een wetsvoorstel om de boerka te verbieden.

In de jaren '30 stelde Trotski al dat extreem-rechts een opmars kan maken onder diegenen die het hardste zijn geraakt door de crisis. Daar is er een openheid voor de ‘oplossingen’ van de “contrarevolutionaire wanhoop”, zeker als links niets heeft gedaan met de revolutionaire hoop op verandering.

Het is vreemd dat er weinig bereidheid was om te mobiliseren naar een anti-fascistische actie aan het congres van het Front National in Tours in januari. Enkel de militanten van de NPA (Nieuwe Anti-kapitalistische partij) voerden toen actie. Om de opmars van het FN te stoppen moeten we met de NPA het ware gezicht van het FN op economisch vlak laten zien alsook de gevolgen van het racistische programma waar de partij voor staat. Ook moeten we van de NPA een geloofwaardig alternatief maken in de strijd tegen het kapitalistische systeem dat enkel de belangen van het patronaat en zijn politici dient. We moeten de NPA omvormen tot een instrument van strijd voor de verdediging van onze verworvenheden en voor een verandering van het systeem.