Text Size

België. Boerkaverbod ingesteld. Aanhoudende stigmatisering moslimbevolking

Het houdt niet op met religieuze stigmatisering, ook niet in België. Terwijl de crisis dagelijks meer slachtoffers maakt, terwijl steeds meer gezinnen het moeilijk hebben de eindjes aan elkaar te knopen, terwijl een grote meerderheid zich terecht onzeker voelt over wat de toekomst hen en hun kinderen zal brengen… tonen de verkozen politici hun “daadkracht” met het verbieden van de boerka. Deze lieden hebben hun tijd in het parlement, waarvoor ze door ons belastingsgeld rijkelijk worden betaald, niet gebruikt om oplossingen te vinden voor de toenemende armoede, voor de opeenvolgende faillissementen, herstructureringen en sluitingen, voor de prijzen voor o.a. huisvesting, energie, diensten en zorg die nog nauwelijks te dragen zijn door gezinnen met een laag inkomen. Nee, ze hebben een discussie gevoerd en een wet gestemd die betrekking heeft op… naar schatting zo’n 200 à 300 vrouwen in België!

Anja Deschoemacker

200 à 300 vrouwen die een boerka dragen op een moslimbevolking van naar schatting 400.000 à 650.000, daarover gaat die wet. De cijfers zien, plaatst de hele hetze in de media over “de” islam in een juiste context. Hetzelfde gegeven zien we terug bij de Benno Barnard-rel. Deze islambasher zou op 30 maart aan de Antwerpse universiteit een lezing geven onder de titel “Leve God, weg met Allah”, wat de schimmige website Sharia4Belgium (met volgens De Standaard 89 leden – negenentachtig) ertoe bracht die lezing te gaan verstoren.

“Onaanvaardbaar”, “een ernstige bedreiging voor de vrijheid van meningsuiting”,… De grote woorden raakten niet op. Barnard zelf stelt: “hier manifesteerde zich het Kwaad (zijn hoofdletter, nvdr). Het droeg een Saudische hoofddoek.” (De Standaard, 03/04/2010). Het Antwerpse schepencollege besliste op vraag van burgemeester Patrick Janssens om een kortgeding in te spannen tegen Sharia4Belgium. Diezelfde Janssens, net als andere burgemeesters van universiteitssteden waar de NSV actief is, deed in het verleden niets van dit alles toen dit neofascistische tuig met geweld meetings van antiracistische organisaties kwamen verstoren.

Maar om terug te keren op de boerkawet, in beide gevallen gaat het om een zeer kleine groep mensen, die in geen geval representatief zijn voor de moslimbevolking in België, maar die wel gebruikt worden om een hele bevolking te stigmatiseren. Zowel de boerka als het Barnard-incident was aanleiding voor heel wat artikels over “de” moslims, die “niet in staat zijn tot kritisch denken”, die volledig hun geloof overboord moeten gooien om te kunnen “passen” in “onze” “democratische” samenleving. Als je moslim bent, dan heb je een probleem met de scheiding van kerk en staat – dat is de algemene teneur. Dat komt op hetzelfde neer als alle katholieken verantwoordelijk stellen voor de aanvallen die katholieke fundamentalisten plegen op abortuscentra of voor de campagne van het Vaticaan tegen alle mogelijke voorbehoedsmiddelen. Als je dat echter zegt, ben je “naïef links” of doe je aan “cultuurrelativisme”.

Onze zusterpartij in België, LSP, en onze internationale, het CWI, verzet zich overal waar ze aanwezig is tegen het opleggen van kledingvoorschriften voor vrouwen en algemeen tegen iedere ongelijkheid in de wettelijke status van de vrouw. We steunen het verzet van de Iraanse vrouwen tegen de barbaarse visie op de vrouw die door de staat wordt opgelegd, in Pakistan voert onze organisatie al jaren campagne tegen geweld op vrouwen. We zijn geen cultuurrelativisten en denken dat alle vrouwen ter wereld recht hebben op economische onafhankelijkheid en op wetten en maatschappelijke structuren die hen de vrijheid geven met hun leven en lichaam te doen wat zij willen, ongeacht wat de mannen in hun familie en omgeving daarvan denken.

Zoals de meeste mensen in België vinden we de boerka schokkerend. Dat geldt ook voor de meeste moslims. Maar het boerkaverbod heeft weinig of niets te maken met het helpen van vrouwen om te ontsnappen aan onderdrukking – die 200 à 300 vrouwen zullen vanaf nu waarschijnlijk gewoon thuis moeten blijven – en alles met het verder stigmatiseren van de moslimgemeenschap in België. De “nobele doelstellingen” van de partijen die hiervoor campagne hebben gevoerd – ditmaal vooral de MR – bestaan vooral uit… verkozen willen worden in de volgende verkiezingen en dat door het inspelen op vooroordelen over een van de sociaal en economisch zwakste groepen in de samenleving.

Wij zijn dan ook geen voorstander van de boerkawet. Het is niet aan de staat om op te leggen welke godsdienst mensen belijden, noch de manier waarop ze dat doen. Ook het argument van “openbare veiligheid” is er met de haren bijgesleurd – ook zonder die wet hadden de veiligheidsdiensten het recht de identiteit te controleren van iemand van wie ze het vermoeden hadden dat die een misdrijf zou plegen.

Wij pleiten voor godsdienstvrijheid als een essentieel onderdeel van het recht op vrije meningsuiting. Dat recht geeft aan B. Barnard het recht om te provoceren om zichzelf op die manier in de belangstelling te wurmen, maar ook aan moslims om te protesteren tegen de karikatuur die Barnard maakt van de moslimgemeenschap. En dus ook aan vrouwen om de boerka te dragen indien zij dat willen. En indien zij dat niet willen, indien die boerka is opgelegd door hun vader, broer of echtgenoot, dan hebben die vrouwen niets aan een boerkaverbod. Indien het de politici echt te doen was om die vrouwen te helpen, zouden ze niet een boerkawet stemmen, maar de sociale diensten aan het werk zetten om te zien hoe die vrouwen geholpen kunnen worden.

Maar daarover gaat deze discussie niet. Dit wetsvoorstel dat door nagenoeg alle partijen kritiekloos is gevolgd, is enkel een volgende stap in de stigmatisering van de migrantengemeenschap. Op die manier proberen ze de aandacht af te leiden van hun verantwoordelijkheid voor de enorme structurele werkloosheid, voor de schulden die ze hebben gemaakt om hun vriendjes in de banksector te redden en toe te staan vandaag al opnieuw grote winsten en bonussen binnen te halen, voor de tekorten in alle zorgsectoren en voor de problemen die door decennialange neoliberale verwaarlozing in de volledige infrastructuur opduiken.

Als ze het dan over de boerka hebben of over de hoofddoek, dan moeten ze niet praten over het schandaal dat in “onze” “democratische” samenleving die staat voor “gelijkheid tussen man en vrouw” vrouwen nog steeds gemiddeld slechts drie vierden verdienen van het gemiddeld loon van mannen, dubbel zo vaak geconfronteerd worden met tijdelijke contracten en op basis van deze sociale situatie af te rekenen krijgen met seksistische pesterijen, geweld op straat en in het gezin. Vrouwen uit niet-EU-landen krijgen bovenop deze ondergeschikte positie van de vrouw ook nog de onderschikking als migrant te slikken. In België heeft volgens een Oeso-rapport uit november 2008 slechts één vrouw op drie afkomstig uit niet-EU-landen (of met beide ouders uit niet-EU-landen) een baan. Met de politiek van deze partijen zal op dat vlak, op het vlak van de economische onafhankelijkheid van de vrouw die de basis vormt voor iedere emancipatie, geen verbetering komen.

Niet met een boerkaverbod zal het probleem van vrouwenonderdrukking worden opgelost, maar met een gezamenlijke strijd voor het recht op een leefbaar en comfortabel inkomen voor iedereen, voor het recht of een goed betaalde baan, op betaalbare huisvesting en basisdiensten zoals energie, transport, onderwijs, telecommunicatie enz, gecombineerd met een vastberaden strijd tegen elke vorm van discriminatie. De verdeeldheid die door de burgerlijke politici, gevolgd door hun media, systematisch wordt opgeklopt, verzwakt de mogelijkheden binnen de arbeidersklasse om tot zo’n eengemaakte beweging te komen. Dat is het reële doel van de boerkawet, het hoofddoekenverbod en de oververtegenwoordiging van migranten in de misdaadartikels in onze kranten. Ons daardoor niet laten misleiden, is de boodschap.