Text Size

14 november: eerste aanzet naar gezamenlijke Europese staking!

Afgelopen woensdag werd de grootste Europese actiedag die het Europees Vakverbond ooit organiseerde. Van een kwalitatief andere aard dan alle vorige. Dit is duidelijk de eerste aanzet naar een Europese algemene staking! Eindelijk krijgen we uitzicht op gezamenlijk verzet van de arbeidersbeweging tegen het offensief van het Europese establishment.

Pamflet van de LSP, onze Belgische zusterorganisatie

Die boodschap zal de pers vanavond en de volgende dagen echter niet brengen. Onze actiedag zal er ‘nutteloos en onverantwoord’ heten. Politici, patroons, academici en journalisten zullen uitleggen dat we de economie in gevaar brengen, dat we de tak waarop we zitten afzagen, dat we de gemeenschap gijzelen. Ze zullen ons vertellen dat we om onze industrie en de tewerkstelling te behouden, competitiever moeten worden. Dat we om uit de greep van de markten te blijven onze schulden moeten afbouwen en onze overheidsuitgaven terugsnoeien. Dat we om de vergrijzing aan te kunnen, langer moeten werken en meer moeten bijdragen. Dat we nood hebben aan een competitiviteitschok, een structurele besparing etc.

Men zal ons in andere woorden dezelfde recepten voorschrijven waarmee de Trojka (EU, ECB en IMF) in Zuid- Europa een regelrechte sociale ravage aanricht. Het heeft er niet gezorgd voor meer competitiviteit, tewerkstelling, aangezuiverde begrotingstekorten en minder staatsschuld. Integendeel, het heeft die economieën in een nog diepere recessie gestort. Waarom zouden die mislukte recepten bij ons wel pakken? Elke competitiviteitschok in ons land, zal in de buurlanden beantwoord worden met soortgelijke maatregelen. Onze competitiviteit zal bijgevolg niet toenemen, we zullen enkel terecht komen in een duizelingwekkende neerwaartse spiraal van sociale afbraak waarbij de werknemers van het ene land uitgespeeld worden tegen die van andere landen. Enkel kapitaalbezitters, CEO’s en leden van bestuursraden zullen daar garen uit spinnen.

Actieplan en perspectief op overwinning nodig!

In Spanje, Portugal en andere Zuid-Europese landen weet men waartoe ongebreidelde concurrentie leidt. De beslissing van het EVV om vandaag gecoördineerd actie te organiseren weerspiegelt de groeiende druk van onderuit. In Spanje en Portugal wordt 24 uur het werk neergelegd. In Griekenland, waar vorige week al 48 uur werd gestaakt, zal in de private sector uit solidariteit het werk gedurende 3 uur worden neergelegd, in Italië gedurende 4 uur. In Malta en Cyprus zijn eveneens stakingsacties gepland. De actie van vandaag is wellicht de voorbode van een aankomende Zuid-Europese algemene staking. Het kan de ‘geest’ van de internationale algemene stakingsacties uit de fles laten.

Niet overal is het vernietigende, eindeloze karakter van de besparingspolitiek even diep doorgedrongen. Soms hoopt men nog tegen beter weten in op ommekeer. De druk van onderuit is daardoor niet overal even sterk. Bovendien hebben vakbondsleiders doorgaans geen alternatief op de sociale afbraak. Ze zijn dikwijls met handen en voeten gebonden aan sociaal democratische en andere politici en daardoor politiek ontwapend. Een perspectief dat voldoende vertrouwen schenkt aan de arbeiders om de strijd aan te gaan, bieden ze niet. Dat neemt de druk weg en wordt soms op zijn beurt aangegrepen als excuus voor passiviteit. Anderen kiezen dan weer de vlucht vooruit in radicaliteit, maar zonder het terrein eerst voor te bereiden. Noch passiviteit, noch avonturisme is wenselijk, maar een degelijk uitgewerkt actieplan dat een perspectief biedt op overwinning.

Ondanks diversiteit is de trend overal toenemend verzet

De verschillende actievormen – algemene en gedeeltelijke stakingen, massabetogingen, meetings etc.- zijn een weergave van het verschil in ritme van de klassenstrijd in de verschillende landen, regio’s en sectoren. In ons land drukt zich dat uit in uiteenlopende oproepen tussen Vlaanderen en Wallonië, tussen distributie en metaal of openbare diensten, tussen NMBS en onderwijs. Het gebrek aan een duidelijk ordewoord in gemeenschappelijk vakbondsfront, zal in de pers enorm uitvergroot worden, net als het minste communautaire of sectorale meningsverschil.

Meningsverschillen onder patroons en politici noemt men “diversiteit”, onder arbeiders of hun organisaties wordt dat ineens “verdeeldheid”. Wat wij willen benadrukken, is dat het ritme misschien wel verschillend is, maar dat de trend overal in het land en in elke sector dezelfde is: toenemend verzet en een zoektocht naar alternatieven.

Internationalisme: een hefboom voor actie. Geen excuus voor passiviteit

Het is nog maar van zondag geleden, op de solidariteitsbetoging met Ford, dat enkele betogers hun sympathie uitten voor het voorstel van LSP om de vestiging te nationaliseren. Sinds die eis eind vorig jaar gesteld werd door de vakbonden bij Mittal, duikt die steeds meer op. Tegelijk wilden die betogers ons echter duidelijk maken dat dit enkel op “Europees niveau” mogelijk zou zijn. We begrijpen die houding, maar we zijn het er slechts gedeeltelijk mee eens. We wezen erop dat de 8-urendag en andere historische verworvenheden, niet internationaal gedecreteerd werden van bovenaf, maar eerst op nationaal vlak werden afgedwongen en daarna in het ene land na het andere doorgevoerd.

Nationalisatie van Ford of van gelijk welk ander bedrijf, zal ook eerst nationaal moeten vooraleer we heel Europa kunnen aanpakken. Tegelijk klopt het, dat alles wat we afdwingen pas geconsolideerd kan worden als we tegelijk de hele Europese kapitalistische unie bij de strot nemen. Vandaag is daartoe de eerste de aanloop.

Een internationaal plan van gecoördineerde actie is enorm belangrijk, maar mag niet misbruikt worden om de strijd in bepaalde landen af te remmen. De acties moeten verbonden worden met de strijd tegen de eigen nationale regeringen en bazen. In Spanje, Portugal en Griekenland mag de nood aan gecoördineerde actie doorheen het continent, niet worden aangegrepen om na 14 november alle acties terug stil te leggen. Een opbouwend actieplan, met 48 urenstakingen, kan de verzwakte regeringen van de trojka en de grote bedrijven in deze landen in het defensief dringen. 14 november moet het begin zijn van een strijd die het verzet doorheen de EU verenigt, geen eindpunt.

Weg met de kapitalistische EU! Voor een Europa van de werkende bevolking!

De Europese klassenstrijd komt in een nieuwe stormachtige periode van explosieve bewegingen van werkenden en jongeren. In Portugal moest een maatregel om de lonen aan te pakken daardoor ingetrokken worden. Om blijvende overwinningen te bekomen en de cyclus van wanhoop en verarming te doorbreken, moeten we onze bewegingen echter bewapenen met een alternatief dat de rijkdom van de samenleving investeert in jobs en in het opkrikken van de levensstandaard in plaats van het betalen van schulden van speculanten en bankiers. LSP wil de nationalisatie onder democratische controle van de banken en sleutelsectoren van de economie populariseren. Dat is enkel mogelijk onder een arbeidersregering. Naarmate de strijd van de Europese arbeiders zich begint te coördineren over de grenzen heen, zien we het potentieel voor een alternatief van de arbeiders op de kapitalistische EU van de markten. Een internationale beweging die opkomt voor een alternatieve, gelijke en vrijwillige democratische socialistische confederatie van Europa, is vandaag nodig.

• Naar een Europese algemene staking!
• Weg met de regeringen van de trojka!
• Weg met het Europa van de markten!
• Voor een democratisch socialistisch Europa van de arbeidersklasse!