Text Size

FNV in Beweging met 10.000 man sterk: opmaat voor hardere actie

demo FNV utrechtOp zaterdag 30 november was de start van de campagne voor (meer) koopkracht en echte banen. De sterke aanwezigheid van enkele sectoren daargelaten, waaronder de schoonmakers en de (thuis) zorgmedewerkers, viel het geluid te beluisteren dat er helaas weinig aan mobilisatie in bedrijven en onder vakbondsleden was gedaan. Toch was het geen slecht begin: 10.000 mensen in de Jaarbeurs te Utrecht. Het was een verdubbeling ten opzichte het protest in september op het Beursplein te Amsterdam tegen de bezuinigingen. Ook was het al weer jaren geleden dat op een vakbondsactie zoveel mensen waren afgekomen.

Artikel door Sebastiaan le Cavalier, foto Martin de Bouter

De actiedag begon met allerlei sectorale bijeenkomsten, maar gelijktijdig was er ook een plenaire bijeenkomst. Bij de bijeenkomst voor jonge vakbondsleden viel op dat er toch een groot aantal aanwezigen op af was gekomen. Na een inleidend verhaal en vragen richting zaal over wat onder echte banen voor jongeren moet worden verstaan en hoe de situatie voor jongeren nu is, werd ook gevraagd om reacties/voorstellen vanuit de zaal om als jongeren voor echte banen in actie te komen. Hoewel de ruimte voor ervaringen uit de praktijk beperkt was, zoals werd aangetoond toen een jonge vrouwelijke (ex-)medewerkster van een distributiecentrum van V&D het woord nam over de situatie van gedwongen ontslagen van 2 vaste krachten, werd er aandacht besteed aan de suggesties die de jonge vakbondsactivisten (in spé) hadden bedacht. Er is ook gezorgd voor een follow-up van deze brainstormsessie in de vorm van een nog te plannen bijeenkomst voor de aanwezige jongeren die zich daarvoor in ruime meerderheid opgaven.

Na het ochtendgedeelte was er ’s middags wederom een plenaire bijeenkomst met allereerst ruimte voor verslagen uit de al eerder genoemde strijdbare sectoren van de schoonmaak en de thuiszorg, maar ook uit de metaal, het onderwijs, de sociale werkplaatsen waren arbeiders aanwezig, net als schilders en zelfs politie- en defensiepersoneel. Na dit gedeelte volgde een waar fluitconcert toen PvdA-minister Asscher van Sociale (?) Zaken op het podium de kans kreeg om zijn beleid te verdedigen, begrip te kweken voor de volgens hem moeilijke maar noodzakelijke maatregelen in deze tijd van crisis en vooral toch op te roepen tot samenwerking van de vakbeweging met de regering in plaats van met de rug naar elkaar toe gaan staan. Op dat moment hadden velen hem de rug al toegekeerd en het was een mooi signaal naar deze regering geweest als dat massaal was gebeurd. 

Het blijft verbazen dat een minister die zich bezighoudt met sociale afbraak een podium krijgt, terwijl de grootste linkse oppositiepartij de SP, die de steun van de meerderheid van de vakbondsbasis heeft, geen spreektijd krijgt. En daar kwam dan nog maar bij dat die partij, de PvdA, en haar jongerenorganisatie, de JS, op de manifestatie nota bene een stand toegewezen hadden gekregen. De PvdA is toch allang geen partij voor de arbeiders meer: wat moet een dergelijke partij dan op een actiedag van vakbondsleden?

Het ‘interview’ met de minister werd gevolgd door een toespraak van de FNV-voorzitter Ton Heerts waarin hij inging op de eisen van de vakbeweging voor meer koopkracht en echte banen, een einde aan de flexibilisering van de arbeidsmarkt, en de 3% loonsverhoging. Nadat hij eerder de minister had opgeroepen en toch vooral te stoppen met bezuinigen en te investeren in echte banen en daardoor een stijging van de koopkracht te realiseren, richtte Heerts zich over de hoofden van de vakbondsleden tot de werkgevers. Volgens hem was de 3%  loonsverhoging zeker niet teveel gevraagd, omdat er genoeg geld op de plank ligt bij de meeste bedrijven. Deze ‘realistische’ looneis, die wordt gepresenteerd als een manier om na jaren van loonmatiging een correctie aan te brengen, is echter een lachertje. Waarom niet gewoon volledige compensatie voor de achteruitgang van de koopkracht eisen, die een looneis van circa 10% zou rechtvaardigen? 

Over hoe de eisen van de vakbond te realiseren, zei Heerts dat men eerst zou gaan overleggen, eventueel een tweede en eventueel zelfs een derde keer, maar dat men dan tot actie zou overgaan. Met andere woorden: eerst het poldermodel dan pas strijdbare campagne. Dit was ook duidelijk zichtbaar tijdens de demonstratieve optocht – die er overigens pas na druk van kaderleden van de vakbond is gekomen – die zich vooral buiten het oog van het publiek afspeelde, namelijk in een woonwijk ver genoeg verwijderd van het centrum.

Een strijdbare campagne zou er een zijn met demonstraties en stakingen georganiseerd door de werknemers in de diverse sectoren in samenwerking met de vakbonden, die door oproepen tot solidariteit van andere sectoren met de arbeiders in actie kan uitmonden in een algemene 24-uursstaking of zelfs één van langere duur. Met een dergelijke actiecampagne zou pas een duidelijk signaal naar de regering worden overgebracht dat dit neoliberale bezuinigingsbeleid zijn langste tijd gehad heeft. Het zou de regering ten val kunnen brengen en het zou de machtsvraag duidelijk stellen net als de vraag wat voor beleid dan wel gewenst is.