Text Size

McStrike. Staking bij McDonald’s in Groot-Brittannië

Op 4 september werd er voor het eerst in de geschiedenis van McDonald’s in Groot-Brittannië gestaakt in twee vestigingen. Het bedrijf kwam in 1974 naar het land met een vestiging in Woolwich. In het naburige Crayford en in Cambridge werd gestaakt op initiatief van de vakbond BFAWU, de militante bond in de voedingsindustrie. Daartoe werd beslist na een referendum onder het personeel. Maar liefst 95,7% stemde voor staking. Elders in het land waren er verschillende solidariteitsacties.

 

Verslag door Paul Callanan, Socialist Party Londen

Er waren stevige stakersposten waar benadrukt werd dat de werkende klasse dit soort acties nodig heeft: jongeren die zich organiseren tegen nulurencontracten, lage lonen en afbeulende managers. Dit kan het begin zijn van het soort beweging dat nodig is in de strijd tegen het besparingsbeleid. De stakende personeelsleden van McDonald’s toonden wat mogelijk is. Werkenden in winkels en fastfoodketens kunnen en zullen strijden. We moeten het voorbeeld van deze staking nu gebruiken om verder te bouwen. Hieronder korte verslagjes van de twee vestigingen waar gestaakt werd.

Crayford (zuid Londen): “We kunnen winnen”

 

“Ik denk dat we kunnen winnen,” is een uitspraak die je niet vaak hoort om 6 uur ’s ochtends in het slaperige Crayford. Maar deze boodschap werd op 4 september klaar en duidelijk gebracht door 15 jonge stakers bij McDonald’s.

Ze werden vervoegd door een 50-tal sympathisanten van de lokale vakbeweging. Shen Batmaz, een van de stakers, zei dat werknemers van McDonald’s “overal in het land bereid zijn om op te staan.”

Danny Hoggan, secretaris van de lokale afdeling van de algemene vakbond Unite en lid van de Socialist Party, bracht solidariteit van de bredere vakbeweging. Hij benadrukte het belang van deze staking: “Jullie overwinning zal onze overwinning zijn.”

Er was later op de dag een levendig protest aan het parlement met zowel stakers als een bredere groep van sympathisanten.

Cambridge: “We verdienen beter!”

Verslag door Dave Murray, Socialist Party Eastern Region

“Iedereen die in deze winkel werkt, is een fantastisch iemand en verdient beter.” Zo stelde BFAWU-delegee Tom op het stakingspiket. Er waren een 30-tal stakers en sympathisanten om 6 uur ’s ochtends.

Het restaurant was niet open, maar de parking stond erg vol. Er werd een groep managers van McDonald’s naar de winkel gestuurd. Onder hun toezicht moesten enkele personeelsleden binnen steeds opnieuw dezelfde reeds propere vloer schoonmaken.

De sfeer buiten was positief. De stakers en sympathisanten hielden een levendige straatmeeting. De energie van de stakers was opmerkelijk. Ze waren de avond ervoor uitgegaan en schokten een van de rijkste bedrijven ter wereld na amper een uur slaap. Harde werkers spelen het ook hard.

Leden van de Socialist Party en andere activisten, waaronder vertegenwoordigers van de brandweervakbond FBU, leraars, LGSM (Lesbians and Gays Support the Miners) en het netwerk van strijdbare delegees NSSN, kwamen hun solidariteit betuigen.

Rob Williams, nationaal voorzitter van de NSSN en lid van de Socialist Party benadrukte dat we strijd van laagbetaald personeel moeten verenigen om samen de lage lonen te bestrijden en het minimumloon op te trekken tot 10 pond per uur.

De voorzitter van de vakbond BFAWU, Ian Hodson, kondigde aan dat de directie maar beter geen maatregelen neemt tegen stakers. Als er één staker aangepakt wordt, keren we elk terug met tien vrienden om de vestiging te bezetten, waarschuwde hij onder applaus van de aanwezigen.

Zoals de stakers en hun sympathisanten riepen: “Als we niet krijgen wat we vragen, dan gaat het dicht.”