Text Size

Vechtende asielzoekers: race in racisme biedt geen antwoord op sociale problemen

Een vechtpartij in Leopoldsburg leidt tot heel wat discussie en ophef. Het ging immers niet om een voetbalvete waarbij hooligans slaags raakten en er was evenmin sprake van een dronken caféruzie. De directe aanleiding was de weigering van een Syrische vrouw in het asielcentrum om een hoofddoek te dragen, enkele Afghaanse vluchtelingen raakten hierop slaags met Syrische vluchtelingen. Er volgden oproepen om asielzoekers naargelang hun afkomst te scheiden. De Antwerpse burgemeester stelde dat de betrokkenen beter meteen teruggestuurd worden. Naar waar? Het platgebombardeerde Afghanistan?

 
Het asielcentrum van Leopoldsburg

Het asielcentrum van Leopoldsburg

 

Reactie van onze Belgische zusterorganisatie door Geert Cool

 

Dit en andere incidenten maken duidelijk dat een louter morele visie niet volstaat. De jarenlange afbraak van de opvang voor asielzoekers heeft bij de eerste nieuwe vluchtelingengolf meteen tot tekorten geleid. Delen van de opvang worden daarom uitbesteed aan de private sector. Het is een vaak voorkomende praktijk: openbare diensten volledig uithollen, mank laten functioneren en vervolgens de private sector binnenhalen. Die kunnen vervolgens mooie winsten maken. Eventuele sociale problemen zijn voor de gemeenschap, de winsten voor de privé.

Het gebrek aan degelijke opvang van asielzoekers leidt uiteraard tot sociale problemen. Enkele honderden voornamelijk jonge mannen die in grote onzekerheid leven en vaak traumatische ervaringen van geweld en terreur meemaakten samen opsluiten in een vluchtelingencentrum zonder veel voorzieningen, is om problemen vragen. Dat heeft weinig met cultuur of afkomst te maken, al spelen de traumatische oorlogservaringen en bijhorende sociale verhoudingen ongetwijfeld wel een rol. Het centrale probleem is het gebrek aan degelijke opvang en begeleiding van vluchtelingen.

Om het niet over het gebrekkig karakter van het opvangbeleid te moeten hebben, wordt steeds over de ‘westerse waarden en normen’ gesproken. Als een bedrijf een smartphone belooft in ruil voor het saboteren van democratische rechten en normen als sociale verkiezingen, wordt daarover gezwegen. Een mensenrecht als het uitoefenen van het stakingsrecht kan voor dezelfde rechtse politici niet snel genoeg afgeschaft zijn. Democratische ‘waarden en normen’ zijn afgedwongen door de arbeidersbeweging. Voor stemrecht hebben we tal van politieke stakingen nodig gehad. De wettelijke gelijkheid tussen mannen en vrouwen is evenmin bekomen door het vriendelijk aan het establishment te vragen.

Overal ter wereld komt de arbeidersbeweging op voor democratische rechten en sociale verworvenheden. Ook in landen als Afghanistan, Syrië of Irak gebeurt dit. Maar dan wel in weinig gunstige omstandigheden van oorlog, terreur en barbarij. Ons land heeft wel middelen voor het voeren van oorlog in die landen, maar niet voor de slachtoffers ervan? In een land als Pakistan voert onze zusterorganisatie campagnes en betogingen tegen religieuze intolerantie en geweld. Terwijl socialisten zich daar tegen keren, sluiten de wereldleiders dubieuze akkoorden en deals met de Pakistaanse geheime diensten die mee het sektarisch geweld aanstoken. Terwijl de Europese leiders de Turkse president Erdogan loven, gaat die over tot een eenzijdige burgeroorlog tegen de Koerdische bevolking, ook tegen die Koerdische strijders die als enigen efficiënt blijken te zijn tegen Islamitische Staat in Syrië. Wie verdedigt de democratische rechten en sociale verworvenheden en wie steekt die stokken in de wielen?

Het is opmerkelijk dat politici nu voorstellen dat asielzoekers expliciet de mensenrechten moeten erkennen, terwijl ze daar zelf bij de opvang en begeleiding van asielzoekers liever niet al te veel rekening mee houden. Dan heet het plots dat iets als de Conventie van Genève niet houdbaar is. Enige hypocrisie is het establishment niet vreemd.

De directe aanleiding voor de vechtpartij in Leopoldsburg was naar verluidt een discussie over het dragen van een hoofddoek. Dergelijke discussies, soms met bijhorend geweld, kennen we hier al langer. Doorgaans komt het geweld van diegenen die een verbod op een hoofddoek willen opleggen, maar er is evengoed geweld door diegenen die het willen verplichten. Met ons protest tegen het hoofddoekenverbod hebben wij steeds gepleit voor een vrije keuze van meisjes en vrouwen om al dan niet een hoofddoek te dragen. Baas zijn over eigen hoofd betekent kunnen kiezen om een hoofddoek te dragen, maar even goed om ervoor te kiezen om dit niet te doen.

Sommigen linken de discussie over een hoofddoek met de kwestie van integratie. Het is een illusie te denken dat integratie louter gebeurt aan de hand van lessen, ook al is pakweg taalonderwijs van bijzonder groot belang. De beste integratie vindt plaats door deel te zijn van de samenleving. Dit betekent door te werken, kinderen naar school te kunnen sturen en verder te laten studeren, een degelijk dak boven het hoofd te hebben, … Kortom door een toekomst te kunnen opbouwen. Laat net dat een probleem zijn in een door besparingen geteisterde samenleving als die van ons. Een groeiende laag van de bevolking valt uit de boot, de zwaksten eerst. Allerhande conservatieve en reactionaire strekkingen vinden vooral ingang waar een grote laag van de bevolking geen toekomstperspectief heeft, gebukt gaat onder discriminatie en bovendien niet georganiseerd is in de arbeidersbeweging. Sociale problemen vereisen een sociaal antwoord.

Linkse socialisten staan niet voor een naïef mensbeeld en praten geweld niet goed. We gaan integendeel na wat de oorzaken van geweld zijn om er efficiënt op te kunnen antwoorden en we beseffen dat de heersende ideeën (of mentaliteit) doorgaans die van de heersende klasse zijn. Het uitbouwen van een sterke arbeidersbeweging die massaal georganiseerd is en politieke standpunten inneemt rond alle sociale thema’s is noodzakelijk om het terrein niet aan allerhande rechtse haatpredikers over te laten en om te bouwen aan een kracht die in staat is om komaf te maken aan oorlog, armoede en toenemende ellende. Dat is mogelijk, er zijn voldoende middelen aanwezig om iedereen een degelijke toekomst te bieden. Maar dan moeten we met de gemeenschap wel de controle en het bezit over die middelen in handen nemen. Dat is waar socialisten voor opkomen, doe mee!