Text Size

Belgische regering verspeelt meerderheid. Tijd om ze te laten vallen!

De peiling midden mei van VTM, RTL, Het Laatste Nieuws en Le Soir bevestigt de snel ontwikkelende proteststemming. Alle regeringspartijen verliezen, N-VA en CD&V het meest. De grootste winnaars zijn het extreemrechtse Vlaams Belang, dat een deel van het N-VA-kiespubliek terugwint, en de linkse PVDA die in Wallonië de derde partij wordt met meer dan 13%! De PS kan niet profiteren van haar federale oppositierol en blijft terrein verliezen. Te zeer geassocieerd met het neoliberale beleid heeft ze alle geloofwaardigheid als links alternatief verloren en gaat ze de PS van Hollande in Frankrijk achterna.

 

wegmetregering

Artikel door Els Deschoemacker uit ons Belgische zusterblad ‘De Linkse Socialist’

 

De rechtse regering stelde zich als doelstelling het DNA van België te veranderen. Ze wou een brutaler regime van besparingen en hervormingen opleggen, waarbij geen rekening gehouden wordt met sociaal overleg. Ze dreigt echter opnieuw vast te lopen op snel ontwikkelend protest, net zoals na de stakingsbeweging eind december 2014.

Het protest is niet alleen onder de vakbondsbasis massaal. De werkende klasse is het grootste slachtoffer van het besparingsbeleid en kwam reeds massaal op straat bij de aanvang van de Belgische versie van Thatcher. Maar ook bij delen waarvan men het minder gewoon is om uitgesproken kritiek te horen op de politieke beleidskeuzes, klinkt steeds luider ongenoegen over de gevolgen van het alom ingrijpender besparingsbeleid. Zo dreigt ook het personeel van de magistratuur zich aan te sluiten bij het protest. Zelfs daar leidt de besparingstsunami tot gebrek aan investeringen en onvoldoende personeel, wat zowel de toegang tot als een ernstig verloop van de rechtsbehandeling belemmert.

De cipiersstaking, maar ook die bij Volvo-onderaannemer SAS in Gent, toonden een vastberadenheid en strijdbaarheid die men al lang niet gezien heeft. Het toont een groeiend bewustzijn dat belangrijke overwinningen mogelijk zijn als men zich organiseert en terug vecht. Niet meer bereid tot slechte akkoorden, werd voorstel na voorstel massaal weggestemd en gekozen voor het doorzetten van de staking. Bij het ter perse gaan weten we nog niet wat de cipiers uiteindelijk binnengehaald hebben, maar Geens, die niet bereid was concessies te doen, legt inmiddels zijn derde voorstel op tafel. Dat bevat een grotere toegeving inzake extra personeel. Samen met investeringen in verbetering van de infrastructuur is dat de voornaamste eis van de cipiers.

CEO’s van grote bedrijven roeren zich uit angst voor groeiend gemor van onderuit en organisatie van het protest. Ze roepen de regering op om het heft in handen te nemen en op te treden als een technocratie. Herman Daems, professor emeritus en voorzitter van de Raad van Bestuur van de KU Leuven (naast tal van andere raden van bestuur van bedrijven), beklaagt zich openlijk over het Belgisch overlegmodel: “We zitten met een overlegsysteem en talloze belangengroepen, zodat er nooit een duidelijke beslissing kan genomen worden. Iedereen zegt in België altijd dat de regering prioriteiten moet stellen, maar als ze dat doet, roept de helft van het land dat het de verkeerde prioriteiten zijn! Dat is voor mij een uitgeputte staat.” (Knack 18/5) Om de puntjes vervolgens op de i te zetten: “De uitgeputte staat is niet zozeer een gevolg van meer bevoegdheden voor de regio’s, maar wel de zeer complexe besluitvorming door overleg met allerlei sociale partners, belangengroepen, …” Er wordt uiteraard, hoe kan het ook anders, vooral afgegeven op luchtverkeersleiders, bagage-afhandelaars, politievakbonden die meer veiligheid willen, cipiers of spoormannen die de maatschappij zouden gijzelen uit eigenbelang.

Wie gijzelt wie hier eigenlijk uit eigenbelang?! We zitten niet met een “failed state” maar met een “failed system”, één dat faalt om aan de meerderheid van de bevolking een toekomst met degelijk werk, een inkomen, huisvesting, pensioen en gezondheidszorg af te leveren. Als een storm van protest opsteekt en maar niet gaat liggen, dan is dat omdat die meerderheid in de samenleving geen andere keuze heeft. In het geval van de bagage-afhandelaars gewoon om het loon correct uitbetaald te krijgen!

De peilingen tonen aan dat de recepten van de kapitalistische partijen niet meer werken. De politieke is verdeeld over hoe het verder moet. Sommige pleiten zelfs voor de afschaffing van democratische overlegorganen, voor een meer directe dictatuur in het belang van het kapitaal.

Een beleid aan de macht brengen dat het belang van de meerderheid verdedigt, is de echte uitdaging. De eerste taak van het actieplan is een massabeweging op gang brengen die de regering doet vallen. Deze regering is niet meer in staat een stakingsbeweging van enkele dagen en weken uit te zitten. Een belangrijke vraag waarover de discussie nu al moet starten is welk alternatief mogelijk is. Een regering in het belang van de werkende klasse met een programma dat de belangrijkste hefbomen van de maatschappij onder haar controle brengt en ten dienste stelt van die klasse moet de doelstelling zijn.

Deze rechtse regering heeft afgedaan, niet omdat ze niet efficiënt of capabel genoeg is, maar omdat ze eenzijdig het Belgische kapitalisme bedient. Het “algemeen belang” waarnaar vaak wordt verwezen, is niet meer dan het belang van de kapitalistische klasse geworden. De staat wordt steeds verder uitgekleed tot enkel dat. Het protest daartegen kan alleen maar groeien.