Text Size

Horror in Aleppo: geen oplossing mogelijk op basis van imperialisme, kapitalisme en grootgrondbezit!

De afgelopen vijf jaar kende Syrië een vreselijke burgeroorlog waarvoor de bevolking een hoge prijs betaalt. Het is deels een sektarisch conflict dat versterkt wordt door buitenlandse inmenging van Europa, de VS en Rusland die allemaal hun invloed in de regio willen vergroten. De situatie in het land wordt ook bepaald door de interventies van regionale machten, zoals Iran en zijn bondgenoten van Hezbollah langs de kant van het regime van Assad.  Saoedi-Arabië en Turkije steunen de hoofdzakelijk soennitische rebellengroepen.

 

Artikel door Sami El-Sayed, geschreven voor de recente herovering van Aleppo door het regime van Assad

 

Oplopend aantal doden

Momenteel wordt de dodentol op meer dan 400.000 geschat. Het gaat voornamelijk om burgerdoden die aangebracht zijn door het regime van Assad, het Russische leger dat Assad steunt, de militaire aanvallen door Westerse kapitalistische machten en de reactionaire islamistische krachten, zoals IS. De internationale media heeft vooral oog voor de massale executies door IS, maar vergeet daarbij te vermelden dat islamitische terreurgroepen financiële en logistieke steun kregen van de Turkse regering-Erdogan, naast financiële en militaire steun van Saoedi-Arabië en andere Golfstaten.

De Syrische oorlog, de gevolgen ervan op buurland op buurland Irak en het falen van de VS om de bondgenoten Turkije en Saoedi-Arabië in de pas te laten lopen, zijn allemaal illustraties van de tanende macht van het VS-imperialisme. De zogenaamde ‘gematigde’ rebellen die door het VS-imperialisme gesteund werden, konden hun stempel niet op de gebeurtenissen drukken. Snel na het begin van de oorlog kregen Jabhat Al-Nusra (onderdeel van Al-Qaeda) en IS wel voet aan grond in Syrië en Irak.

Het verhaal van de snelle val van het regime van Assad bleek niet te kloppen. De directe militaire interventie door Rusland heeft het regime verder ondersteund en ook de militaire positie van het Syrische leger bevestigd. Het geeft Assad een nieuwe levenslijn en het maakt dat Assad mogelijk aan de macht zal blijven, ook indien er een andere orde op het toneel verschijnt. Sommigen blijven het zogenaamd ‘seculiere’ karakter van het regime van Assad loven. Maar Assad zet slechts de tactieken van het Frans imperialisme voor hem verder: verdeel-en-heers, waarbij religieuze minderheden gebruikt worden tegen de Soennitische meerderheid.

Verwoestingen in Aleppo

De wreedheid van de oorlog blijkt uit niets zo sterk als het offensief van het Assad-regime tegen de rebellen in het oosten van Aleppo. Het regime kan daarbij beroep doen op het militaire voordeel van de Russische luchtmacht bovenop de eigen luchtaanvallen. Het leidde tot het bombarderen van scholen, ziekenhuizen en andere burgerdoelwitten. Volgens de VN vielen er in september alleen bijna 400 burgerdoden bij het offensief in Aleppo. Het tegenoffensief van de rebellen vanuit het oosten van de stad kwam niet van de grond.

Het bloedige conflict in Syrië kan niet opgelost worden op basis van militaire macht. Indien een van de militaire kampen de andere verslaat, is het niet zeker of deze het veroverde terrein kan verdedigen. Er is wel een mogelijkheid van het einde van de oorlog op basis van een sectaire patstelling. Daarbij zou een deel van het grondgebied gecontroleerd worden door de Sjiieten en andere religieuze minderheden die met het regime verbonden zijn, terwijl de rest van het land gecontroleerd zou worden door de verschillende Soennitische rebellengroepen.

Op basis van het bewind en de dominantie van het imperialisme, het kapitalisme en het grootgrondbezit is er geen oplossing mogelijk in de regio. Deze economische en sociale orde kan enkel leiden tot meer conflicten, armoede en sectaire tegenstellingen.

Er bestaat een sterke arbeidersklasse in landen als Iran, Turkije en Egypte. Deze kan een beslissende rol spelen in de strijd tegen de kapitalistische regimes in de regio, zoals die van Assad, Erdogan en andere dictaturen. De arbeidersklasse samen met de armen en onderdrukten kan de strijd voeren om de bestaande middelen en rijkdom in de regio zelf in handen te nemen onder publiek bezit, waarbij de economie democratisch gepland wordt met het oog op de belangen van de volledige bevolking. Een sterk alternatief vanuit de arbeidersklasse is nodig om het perspectief van socialistische verandering mogelijk te maken.