Text Size

Je krijgt me niet klein!

Lidl - een vrouwelijke collega vecht voor haar rechten - een boekbespreking

Iedereen, die om financiële redenen gedwongen is om te winkelen bij discounters, herkent het. Twee tot drie verkopers moeten alle voorkomende werkzaamheden doen.  Van verkoop achter de kassa tot en met het vakkenvullen in de winkel en eveneens de schoonmaak in de supermarkt. Bovendien zijn ze ook verplicht vragen van klanten te beantwoorden. En het liefst alles tegelijk.

Ronald Luther, Berlijn

Hier komt het boek "Je krijgt me niet klein!" van Ulrike Schramm-de Robertis precies op het juiste moment. De auteur werkte in verschillende discounters en moest constateren dat de arbeidsvoorwaarden in de verschillende vestigingen overal even slecht zijn. Vanaf het begin probeerde ze zich daartegen te verzetten. Zij rapporteerde in haar boek over zwaar werk bij de textiel-discounter KiK, waar de medewerkers onbetaalde overuren dienden te maken zonder dat het eind in zicht kwam. Aan de andere kant werden ze afgescheept met een hongerloon van € 4,25 tot 5,25 per uur. Daarom hebben zij geprobeerd bij KiK een ondernemingsraad op te richten. Ze beschrijft vervolgens in haar boek ronduit hoe ze door het management over de tafel getrokken werd.

Klimaat van angst

Permanente stress op het werk en niet-betaalde overuren zijn echter niet alleen bij KiK maar ook bij levensmiddelen discounter Lidl schering en inslag. Ze begon na een korte periode bij de discounter Plus. Bij Lidl worden met name intimidatie en druk zichtbaar: bedreigingen en pesterijen door superieuren, pesten, spionage en ongerechtvaardigd ontslag. Dit alles vertelt Ulrike Schramm-de Robertis op indrukwekkende wijze.

Spannend is ook beschreven, hoe ze begon om samen met de collega's voor hun rechten te vechten. Ondanks alle obstakels behoort zij tegenwoordig tot de minder dan 10 leden van de ondernemingsraad in meer dan 3.000 winkels van Lidl. Voor een lange tijd was Lidl een "ondernemingsraad- en vakbondsvrije zone".

Strijd leveren loont zich

Tot voor kort hoopte ze dat de managers niet alleen zouden luisteren naar hun kritiek maar dat ze ook hun beloften waar zouden maken en de arbeidsomstandigheden zouden verbeteren. Hun conclusie is ontnuchterend maar het geeft tegelijkertijd moed. Hoewel er in de gesprekken met de bedrijfsleiding geen enkele verbetering kon worden afgedwongen via de ondernemingsraad, konden in de filialen van Lidl tenminste nog wel enkele verbeteringen worden bereikt. "In onze Lidl filialen zijn er geen reguliere, niet-betaalde overuren meer. Er wordt zoveel mogelijk rekening gehouden met de gezinssituatie en andere verplichtingen van de werknemers. Er zijn geen verborgen camera's. Niemand wordt meer toegesnauwd en afgeserveerd. De collega’s gaan niet met angst en beven naar hun werk. De ondernemingsraad, die inmiddels ook bij het regionale management en de besluitvorming in de processen betrokken wordt, geeft bescherming tegen willekeur en zal zorgen voor de naleving van de wetten en cao's".

Ulrike Schramm-de Robertis zegt: "Dat hebben we bereikt. Niet door een beroep te doen op de welwillendheid van de werkgevers maar omdat we samen voor onze rechten zijn opgekomen".

Deze nieuwe publicatie is een aanmoediging voor iedereen die in discounters werkt en lijdt, als onderdeel van hoe de bedrijfsfsleiding met het personeel om gaat. Het boek, dat Behruzi (van onze Duitse zusterorganisatie SAV in Frankfurt / Main), samen met de auteur van Daniel heeft geschreven, is ook een gids voor alle werknemers in een vergelijkbare situatie; hoe ze zichzelf kunnen verdedigen. Zo, bijvoorbeeld, wordt uitgelegd wat een ondernemingsraad is, welke rechten men heeft en waarom een vakbond noodzakelijk is. Ulrike Schramm-de Robertis schrijft in het voorwoord van haar boek zelf: "Ik wil mensen aanmoedigen om samen te werken met anderen om zo voor hun rechten op te komen. Want de menselijke waardigheid is onschendbaar".

Het boek is in het Duits te verkrijgen en kun je hier kopen.