Text Size

Mubarak vertrekt. Nu de rest van het regime opruimen!

Geen vertrouwen in Suleiman of de legerleiding! Voor een regering van de vertegenwoordigers van de arbeiders, kleine boeren en armen!

Minder dan 24 uur nadat Mubarak verklaarde dat hij aan de macht zou blijven tot in september, moest hij vandaag ontslag nemen als president. De groeiende omvang van de betogingen en vooral de collectieve betrokkenheid van de arbeidersklasse met een nationale stakingsgolf hebben geleid tot een nieuwe beslissende fase in de revolutie. De toespraak van Mubarak gisteravond leidde tot een enorme verontwaardiging onder de zes miljoen betogers. De afkeer kende een uitbreiding tegenover het leger, steeds meer soldaten stapten over naar de kant van de betogers.

Artikel van het CWI

Dit keerpunt is een enorme overwinning voor al wie moedig is ingegaan tegen de politiestaat van Mubarak: de jongeren, de arbeiders en de betogers op het Tahrir plein. Het is een voorbeeld voor de arbeiders en onderdrukten in heel de wereld: vastberaden massa-acties kunnen regeringen en heersers neerhalen, hoe sterk en machtig die ook lijken te zijn.

Maar de strijd is nog niet voorbij, er zijn nog veel gevaren. De niet-verkozen vice-president Suleiman, het vroegere hoofd van de geheime dienst van Mubarak, kondigde aan dat de voormalige president de macht heeft overgedragen aan de “Hoge Raad van gewapende troepen” zodat deze Raad de “belangen van het land behartigt.” Een correspondent van de BBC meldde: “Hoe het leger nu optreedt, lijkt het sterk op een militaire staatsgreep. Officieel zou immers de voorzitter van het parlement de macht moeten overnemen en niet de legerleiding.”

De Egyptische massa’s moeten hun recht om over de toekomst van het land te beslissen zelf in handen nemen. Er mag geen vertrouwen worden gesteld in figuren vanuit het regime of die door de imperialistische broodheren naar voor worden geschoven. Er moeten onmiddellijk volledig vrije verkiezingen komen die worden georganiseerd en gecontroleerd door massale comités van arbeiders en armen. Het doel moet zijn om een revolutionaire grondwetgevende vergadering te verkiezen die vervolgens kan beslissen over de toekomst van het land.

Er worden al stappen gezet om lokale comités op te zetten en om echte onafhankelijke arbeidersorganisaties te vormen. Maar dit proces moet sneller verlopen en meer gecoördineerd worden. Er moet een duidelijke oproep komen voor het democratisch verkiezen en controleren van comités in alle werkplaatsen, in de wijken en onder de gewone soldaten. Zo’n oproep zou een brede echo vinden.

Dergelijke comités zouden het opruimen van het oude regime kunnen coördineren en intussen zelf de orde en de bevoorrading organiseren. Het zou de basis kunnen vormen voor een regering van arbeiders en armen om een einde te maken met alle overblijfselen van de dictatuur, de democratische rechten te verdedigen en te beginnen met het plannen van de economische en sociale behoeften van de massa’s in Egypte.