Text Size

India. Vrouwen plegen collectieve zelfmoord

Slechts drie dagen voor de internationale vrouwendag bleek de wanhoop van vrouwelijke textielarbeiders in India nogmaals. Vier ontslagen textielarbeidsters van Choice Apparales/Novacraft in Bangalore namen de extreme beslissing om samen zelfmoord te plegen door zich voor de trein te gooien. Drie vrouwen werden op het laatste moment gered door spoorpersoneel. Aarti, een 20-jarige vrouw, stierf ter plaatse.

Wie de omstandigheden in de textielfabrieken in en rond Bangalore kent, weet dat dit verhaal niet nieuw is. Er zijn enorm slechte arbeidsomstandigheden, lage lonen, misbruik door toezichters, seksueel misbruik, willekeurig optreden door het management, willekeurige ontslagen, discriminatie van migranten of vrouwen die tot een lagere kaste behoren,... Dat is de dagelijkse realiteit in deze fabrieken.

De harde concurrentie op de textielmarkt zorgt ervoor dat het lot en het leven van deze arbeidsters geen deel uitmaakt van de berekeningen van de bedrijfsleiders. Tal van grote merken blijven met onderaannemers in de neokoloniale wereld werken, waarbij er niet wordt omgekeken naar de wijze waarop de arbeidswetten worden omzeild.

Obscene toestanden in Tamil Nadu

In de buurstaat Tamil Nadu is de situatie niet anders. De textielstad Tiruppur wordt wel eens het Japan van India genoemd, de industrie draagt er in belangrijke mate bij tot de grote groeicijfers van de Indische bedrijven. Maar de honderdduizenden textielarbeiders en hun families leven intussen in wanhopige omstandigheden. Dat leidt tot een massale golf van zelfmoorden, de afgelopen maanden waren er telkens 40 tot 50 per maand.

Recent werd bekend dat in de twee jaar voor september 2010 maar liefst 910 textielarbeiders of familieleden in Tiruppur zelfmoord hebben gepleegd. De meesten waren jonge volwassenen tussen 20 en 40 jaar. In 2009 alleen waren er 495 gevallen van zelfmoord en in de eerste zes maanden van 2010 waren dat er 350. Van juni tot augustus volgden nogmaals 250 zelfmoorden.

Deze scherpe toename van het aantal zelfmoorden is onlosmakelijk verboden met de crisis in de textielsector en het gebrek aan enige bescherming van de arbeiders omdat de deelstaatregering van Tamil Nadu enkel oog heeft voor de belangen van de kapitalisten. De werkgevers in Tiruppur hebben 25.000 banen geschrapt en de productie is het afgelopen half jaar met 20% afgenomen. Er wordt nadruk gelegd op het verhogen van de flexibiliteit en het beperken van de lonen. Volgens de bazen moest worden bezuinigd vanwege de prijsstijgingen.

Wie is verantwoordelijk?

De dood van Aarti en de talloze andere arbeidsters uit de textielsector zijn gevallen van moord. De moordenaars zijn niet alleen de betrokken bedrijven. Het gaat over veel meer: een sociale omgeving (gebaseerd op kapitalisme en grootgrondbezit) dat steeds leidt tot maximale uitbuiting van de arbeiders om de winsten van de grote bedrijven veilig te stellen.

Vakbondsactivisten stelden dat Aarti drie jaar voor Choice Apparels heeft gewerkt. Ze leefde samen met bijna 50 andere vrouwen in een residentie van de fabriek. Ze kwam uit het district Mandya op zo'n 100 kilometer van Bangalore. Om de twee weken ging ze even naar huis. Op 4 maart keerde ze terug naar de fabriek. De productiemanager riep haar toe dat ze moest oprotten en nooit meer moest terugkomen. Ze keerde op 5 maart terug naar de fabriek, maar werd de toegang ontzegd. In de middagpauze trok ze met drie andere arbeiders al huilend naar de spoorweg in Nayandahalli. Aarti was een Dalit, een kasteloze, en dochter van kleine boeren die ook als dagarbeiders werken om rond te komen.

De heersende klasse in India en de traditionele media hebben het op internationale vrouwendag over de “uitzonderlijke vrouwen” van India, maar doen tegelijk hun best om de andere kant van het verhaal te verbergen. In de onderbuik van dit systeem is er geen gelijkheid, maar zijn er praktijken die nog het beste kunnen worden omschreven als slavernij.

Strijd is nodig

Het verschrikkelijke nieuws van de dood van Aarti leidde amper tot verzet. Enkel de NGO’s reageerden om tussen te komen in de begrafeniskosten. Het management van Choice Apparels kan de NGO’s bedanken om bij te springen. De politie was eveneens tevreden dat er NGO’s tussenkwamen zodat het niet tot enige vorm van georganiseerd verzet zou komen.

De lokale vakbonden zoals CITU, AITUC, HMS en anderen zouden een centrale rol moeten spelen in het organiseren van de strijd voor betere lonen en arbeidsomstandigheden. Vrouwen moeten zelf deelnemen aan vakbondsstrijd en een leidinggevende rol spelen in onze organisaties. De vakbonden staan zwak onder de textielarbeidsters. Dat zal enkel veranderen indien vrouwen en vakbondsactivisten zich samen organiseren in de strijd voor arbeidersrechten, gelijk loon, tegen prijsstijgingen en tegen misbruik op de werkvloer.

Het kapitalistische systeem onderdrukt de vrouwen dubbel zo hard. Ze worden op de werkvloer uitgebuit en moeten bovendien een groot deel van het huishoudelijk werk doen. Enkel een socialistische samenleving op basis van een democratisch geplande economie biedt garanties voor echte gelijkheid en kan een einde maken aan alle problemen dat het kapitalisme met zich mee brengt.